ROZE OECUMENISCHE VIERING
ROZE WEKEN WEST-FRIESLAND
EDITIE 2011

In samenwerking met Stichting Roze Netwerk NHN

zondag 9 oktober 2011
Hoorn

Roze oecumenische viering in de Noorderkerk te Hoorn.

2e ROZE VIERING VAN WOORD EN LICHT
in West-Friesland

In samenwerking met Stichting Roze Netwerk NHN

ZONDAG 9 OKTOBER 2011

Thema
Ken je mij?

Voorgangers:
ds.Tineke van Lente-Griffioen, predikante van de Protestantse Gemeente Hoorn
drs.Marina Slot, voorganger Duifgemeenschap Amsterdam
Gerard Weel, oud-pastor van de Cyriacuskerk te Hoorn

Met medewerking van:
het koor van de Oecumenische Basisgemeente de Duif in Amsterdam
o.l.v. Henk Kemper met aan de piano: Irina Antonova
en het koor Voces Cyriaci o.l.v. Mark Heerink die tevens het orgel bespeelt

Openingslied
H.Oosterhuis/A.Oomen

1.Koor     2/3. Koor + Allen
Dit huis vol mensen,
weet jij wie het zijn ?
Ik mag het hopen.
Heb jij ons geteld,
ken jij ons bij name ?
Dan ben je de Enige.

Moed inspreken
Niet in eigen naam zijn we hier bij elkaar,
maar wij zijn hier omdat onze hulp is van God,
die de hemel en de aarde maakte,
die mensen eeuwig trouw is,
en het begonnen werk niet uit handen zal laten vallen.

Genade, barmhartigheid en vrede voor u en jullie allemaal,
van de Enige God die ons bij name kent, van Jezus Christus die wil dat we er zijn,
en de Geest die ons drijft en inspireert.   

Kyrie en Gloria door Voces Cyriaci

Welkom en inleiding
Inleiding
Geweldig dat jullie in zo groten getale gekomen zijn naar deze tweede roze viering in West-Friesland,
in Hoorn in de Noorderkerk. Heel erg welkom!!
Vorig jaar was de eerste, en dat was zo goed en mooi, dat het een vervolg moest hebben.
En dan blijkt dat het in een behoefte voorziet, een viering speciaal voor homo’s en lesbo’s,
die natuurlijk voor iedereen is. juist wel! 
In de voorbereidingsgroep hebben we het daar ook over gehad, en dat was nog wel even discussiepunt.
Speciaal voor homo’s: klinkt als: dat anderen niet welkom zouden zijn.
Dat is natuurlijk niet zo! Maar we doen dit, omdat homo’s zich zo vaak niet aangesproken voelen.
Zó speciaal dus. Ken je mij eigenlijk wel?

We gaan een gebed zingen, het spreekt voor zichzelf.
Als u wilt staande, met lege handen, want de tekst en de noten staan op het scherm.
Ik maak gebaren bij die tekst, doe mee als je wilt, doe dat gewoon niet, als je niet wilt.
Zullen we het dan drie keer doen?

En omdat iedereen verlangt naar het vinden van een veilige plek,
waar ‘ie kan worden wie zij is, bidden we:
Neem mij aan zoals ik ben, zuiver uit wie in zal zijn, druk uw zegel op mijn ziel en leef in mij …

Lied
 Neem mij aan zoals ik ben
(met beweging)

Gedicht

Vrede zij met jou, ik ben geduld. Ken je mij?
Ik ben het wapen waar je mee kan strijden in moeilijke tijden.
Ik ben jouw kracht, in tijden van onmacht.
Ik ben jouw leidraad in de tijd dat je niet meer verder kunt vechten,
en dreigt te grijpen naar het slechte.

Ik spoor je in tijden van wanhoop aan tot het goede.
En ben daar met de wil van de Ene om je van het kwade te behoeden.
Ken je mij? Ik ben geduld. Ik ben daar wanneer de Ene je overvloedig zegent,
en jij dreigt je zegeningen verkeerd te besteden.

Ik ben bij je, jij bidt en de Ene verhoort je gebeden.
Ik ben dat goede gevoel van hoop dat je opbeurt, wanneer er weer iets ergs gebeurt.

Ken je mij? Ik ben geduld. Leer me kennen…
Maak mij tot je beste vriend, en word een van hen, die bij de Ene het paradijs verdienen.
Laat me je vriend zijn die je in het donker naar het licht doet streven.
Als je mij eenmaal bezit, weet dan dat de Ene je een bijzonder geschenk heeft gegeven…

Lied
Ken je mij
Huub Oosterhuis

Ref:
Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?
Ken je mij? Wie ben ik dan?
Weet jij mij beter dan ik?

Ogen die door de zon heen kijken
Zoekend naar de plek waar ik woon
Ben jij beeldspraak voor iemand
die aardig is, of onmetelijk ver,
die niet staat en niet valt
en niet voelt als ik,
niet koud en hooghartig

Ref

Hier is de plek waar ik woon
Een stoel op het water,
Een raam waarlangs het opklarend weer
Of het vallende duister voorbij vaart
Heb je geroepen? Hier ben ik

Ref

Ik zou een woord willen spreken
Dat waar en van mij is
Dat draagt wie ik ben,
dat het houdt,
Ik zou een woord willen spreken
Dat rechtop staat als mens die mij aankijkt en zegt
Ik ben jouw zuiverste zelf,
Vrees niet, versta mij, ik ben, ik ben

Ref

Ben jij de enige voor wiens ogen
Niet is verborgen van mijn naaktheid
Kan jij het hebben,
Als niemand anders,
Dat ik geen licht geef, niet warm ben,
Dat ik niet mooi ben, niet veel
Dat geen bron ontspringt
in mijn diepte
Dat ik alleen dit gezicht heb,
geen ander.
Ben ik door jou, zonder schaamte,
gezien, genomen,
door niemand minder?
Zou dat niet veel teveel waar zijn?
Zou dat niet veel teveel waar zijn?

Ref

Ervaringen van mensen
René Herben 

Thema ‘Ken je mij?’
Mijn naam is Rene Herben, 43 jaar en woon in Hoorn.
Ken je mij als thema voor deze dienst. De vraag is wie vraagt dit aan wie.
Vanmiddag mag ik een stukje van mijzelf laten kennen aan jou.
Een stukje van mijn levensverhaal, gekoppeld aan mijn geaardheid, in relatie tot de Eeuwige.
Jezelf laten kennen, dat is nog al wat. Vaak negatief gebruikt.
‘Je moet jezelf niet zo laten kennen..’
Nu in deze viering bedoeld om een positieve stap naar elkaar te maken.
Jezelf laten kennen om elkaar te bevestigen, te bemoedigen en aan te moedigen.
Wat ik je vertel wil voor jou een stuk herkenning, bemoediging, informatie, en aanmoediging zijn.
In deze dienst lezen we de bekende Psalm 139 die gaat over God die ons door en door kent.
Dit is de rode draad in mijn levensverhaal.
Een verhaal waarin deze tekst een steeds diepere betekenis is gaan krijgen zoals je zult merken.

Geboren als jongste zoon, van de zes. In een arbeidersgezin in Assen.
Drenten zijn eenvoudig en bescheiden: ‘Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg…
Gewoon, in de betekenis van; niet opvallen, niet bijzonder zijn…
Kerkelijk betrokken bij het Leger des Heils. Allen in hun jeugd zeer actief.
Zang en muziek vierden hoogtij in ons gezin. Op zondag met zijn allen bij het orgel.
De een op zijn cornet, de ander met gitaar, of zingend, enz. .
Wat een koor toen daar ook de nodige vriendinnen van al die jongens bij kwamen.
Geloven was iets wat je deed. Inhoudelijk praatten we er niet zoveel over.
Alleen mijn moeder in haar eenvoudige woorden:
Bijv. Als God het wil zal er ook vrouw op jouw weg komen…  (de schat).
Verder werd iedereen geacht hard te werken, fysiek, studie, geld verdienen.
In de omgang was er een stoere macho cultuur:
‘Een echte Herben laat zich niet kennen, is sterk!.
Mijn vader wilde dat wij het beter kregen dan hij ooit gehad heeft.
Hard werken dus om iedereen tevreden te houden.

Toen ik 6 jaar was, wist ik dat ik voorganger/officier in onze kerk wilde worden.
Ik voelde me erg thuis en genoot van alle (bijna dagelijkse) activiteiten.
In onze kerk wordt men jongsoldaat, en korpskadet ( naast lessen over de kerk en Bijbel,
ook praktijklessen om diensten te organiseren en te leren spreken in de dienst).
Ook de pastorale kant, de zorg voor de medemens zat er al vroeg in.
Mijn toekomst was al vastgelegd. Ik zou naar de kweekschool
gaan en voorganger (bij ons officier) worden.
In de loop van mijn ontwikkeling kwam er wel een addertje onder het gras …
Mijn geaardheid bleek volgens de kerk niet uitvoerbaar…

Op tv kwam onze kerk in de jaren ’80 veel negatief in het nieuws hiermee.
Een organisatie die zich zo inzet voor de medemens,
die hun eigen mensen op grond van hun geaardheid uitsluit…
Op school werd mij dagelijks ingepeperd dat ik homo was,
en hoe uitzonderlijk ik daarin zou zijn… Dat wilde ik natuurlijk niet, en ontkende alles.
‘U doorgrond en kent mij… ‘ Ik was gelukkig niet alleen.
Ik stond echter niet alleen: Een van mijn broers had dezelfde ambities.
Zelf dezelfde geaardheid. Na 1,5 jaar huwelijk scheidde hij.
Helaas is hij kort daarna, deze week precies 25 jaar geleden op 25 jarige leeftijd overleden.
Je begrijpt dat dit voor mijn ouders veel tegelijk was, wat ook aan elkaar werd gekoppeld.

Als je homo bent en doet, dan is dat niet goed. Ze stelden mij
(ws. wel iets vermoedend) regelmatig de vraag:
Jij bent toch niet zo hé? ‘Nee, hoor ik ben niet zo’… ik had regelmatig een vriendinnetje
vanuit de kerk, mogelijk om samen in onze kerk actief te zijn.
En jawel, ik leerde iemand kennen die evenzo betrokken en actief was als ik.
We speelden allebei in het muziekkorps, zongen in het zangkoor, actief in het jeugdwerk,
begeleiden de diensten op het orgel enz. Ideaal. We hadden veel gemeenschappelijk.
We trouwden en kregen twee dochters. Deze zijn nu 13 en bijna 17.
Door het niet volledig mijzelf spontaan te kunnen geven,
hebben wij in onze verkeringstijd al over mijn gevoelens gesproken.
Met daarbij ook de keuze om niet zo te willen leven.

Volgens deskundigen kon deze twijfel/keuze een realistisch onderdeel van de pubertijd zijn.
Na 8 jaar huwelijk zijn we (nu 11 jaar geleden) gescheiden.
Twee jaar hebben we gesproken met allerlei al dan niet evangelische hulpverleners,
vanuit diverse invalshoeken. Dit om het huwelijk te redden
Van ‘genezen’ kunnen worden tot acceptatie.
Ik heb mijzelf hierdoor goed leren kennen.
Ik ben dankbaar dat zij, haar familie, de kinderen en ik een goede band hebben.
We gunnen elkaar nog steeds het beste voor ieders leven. Verbonden in de liefde van Christus.
Ik moest niet genezen van mijn homoseksualiteit,
maar van het beperkte Godsbeeld dat ik had.
De Psalm zegt dat God mij doorgrondt. Dat vond ik ook wel heel eng.
Als hij alles van mij weet en kent, dan ook mijn gedachten en verlangens tav. mannen?
Maar volgens wat ik leerde was dat niet goed, en zou het verkeerd met me aflopen…
Iedereen mocht van mij zo zijn, maar ik zelf zou er nog steeds niets mee doen.

Mijn vader heeft de scheiding en mijn coming-out, niet meer meegemaakt.
We hadden een hele goede band. Deden veel dingen samen, als jongste had hij mij lief.
Hij wist wel dat ik ‘zo’ was, maar worstelde met zijn vraag of het goed was voor me…
Welke ouder wil niet het beste leven voor zijn kind...
Mijn moeder heeft heel veel gebeden of God mijn huwelijk wilde redden.
Hij kon mij toch genezen/veranderen?
Zij leerde dat ze ook mocht bidden of wij gelukkig mochten zijn.
Ook zij wist heimelijk al vroeg van mijn gevoelens. Zo vertelde ze later.
Veel later vertelde ze dat het niet erg was dat ik homo ben,
maar wel dat het haar zeer doet dat ik tot een minderheidsgroep behoor welke niet overal
geaccepteerd wordt. Lief toch, als je zover kan komen.

Wat een bevrijding toen ik net gescheiden,  gewoon alleen, thuis aan zingen was:
alles geef ik U, heel mijn leven, heel mijn wezen… Ik dacht wie houd ik voor de gek?
Voor God hoef ik me niet beter voor te doen.
Hij heeft mij geschapen zoals ik ben, ik mag er zijn!
Ondanks dat ik door de scheiding mijn zgh.
Coming-out had naar de mensen, kwam toen pas de comming-out naar mijzelf en God.
De Psalm was toen niet meer eng, maar bevrijdend.
Wat anderen ook mogen zeggen, of wat er ook gebeurd:
De Eeuwige God die mij kent, en mijn diepste wezen liefheeft. Dat is een ontdekking!
Niet meer benauwd hoeven leven, maar staan in de ruimte die God ons geeft.
Vanuit die ruimte God ervaren, en dat delen met de mensen die je ontmoet. Daar groei je van.
En dat is een proces waarin je mag worden wie je werkelijk bent, zo ervaar ik dat nog steeds.
Het is geen vastgeroest iets, maar een dynamisch onderweg zijn met je Schepper.

De Psalm spreekt over hoe God ons prachtig heeft gevormd in de schoot van onze moeders.
Deze tekst stond op het geboortekaartje van mij oudste dochter.
Natuurlijk zijn mijn dochters prachtig. Sinds onze scheiding heb ik ze vaak bij God gebracht.
Ik bad vaak of Hij mij maar wilde helpen om die pracht
waarmee ik gemaakt was, om me heen te verspreiden…
Die pracht blijkt niet uit alle keuzes en gebeurtenissen in mijn levensverhaal,
maar wel uit het groeiproces in mijn totale menswording.
De liefde welke Hij onvoorwaardelijk naar mij laat blijken. Wonderlijk zijn Zijn werken…
Ik ben geen voorganger geworden, omdat dit nog steeds niet mogelijk is in onze kerk.
Maar een ontwikkeling is ook daar gaande.

Wie had ooit gedacht dat ik aan een boekje mee mocht
werken over homoseksualiteit in onze kerk.
‘Uniform uit de kast’. Bij de overhandiging op het hoofdkantoor, door Coc en LPK,
heeft het hoofd duidelijk zijn loyaliteit aan homosoldaten kenbaar gemaakt.
Hij staat achter ‘zijn’ mensen. Is dat niet een geweldig statement?
Internationaal is er nog wat te doen, en aan persoonlijke belangen.
In de kerk zijn we gekend. Deze ontwikkeling noem
ik voor mij persoonlijk een ‘Godswonder’.
Als je straks deze Psalm (139) hoort/meeleest, of voor jezelf nog eens leest,
dan hoop ik dat het een bevrijdende, bemoedigende en
aanmoedigende zekerheid voor je mag zijn of worden.
Je hoeft je niet te verstoppen, maar geniet van alles wat Hij je doet toekomen…
Gods zegen betekent niet dat er geen obstakels zullen zijn, maar wel:
Ik zal er zijn! Voor jou en wie je lief is… Geniet er van!

Pianomuziek

Ervaringen van mensen
Diny Treep

Lied
PSALM 139
H.Oosterhuis / A.Oomen 

Gij, Gij peilt mijn hart, Gij doorgrondt mij,
Gij weet mijn gaan en mijn staan. 
Gij kent mijn gedachten van verre,
mijn reizen en trekken, mijn rusten.
Mijn wegen, alle, zijn U bekend
ieder woord dat komt op mijn lippen,
onuitgesproken nog, Gij hoort het al.

Achter mij zijt Gij en voor mij uit.
Gij legt Uw handen op mij.
Dit is wat ik niet kan begrijpen,
niet denken, dit gaat mij te boven.

Hoe zou ik Uw adem ontkomen,
waarheen vluchten voor uw Aangezicht.
Beklim ik de hemel, daar zijt Gij,
daal ik af in de aarde, daar vind ik U ook.

Had ik vleugels van morgenrood,
vloog ik over de verste zeeën,
ook daar Gij, uw hand,
uw rechterhand die mij vasthoudt.

Zou ik roepen: "Duisternis bedek mij,
licht verander in nacht":
voor U bestaat de duisternis niet-
Voor U is de nacht even licht als de dag,
de duisternis even stralend als het licht.
Uw schepping ben ik in hart en nieren,
Gij hebt mij geweven in de schoot
van mijn moeder.
Ik wil U bedanken daarvoor,
dat Gij mij ontzagwekkend gemaakt hebt.

Mijn ziel en gebeente door U gekend.
In mij was niets voor uw ogen verborgen,
toen ik werd gevormd in het diepste geheim,
prachtig gevlochten in de schoot van de aarde.
Ik was nog ongeboren, Gij had mij al gezien
en al mijn levensdagen stonden in uw boek,
nog vóór Gij er één had gemaakt.

Gij, eeuwige, peil nu mijn hart,
doorgrondt mij,
toets mijn verborgen gedachten.
Ik ben toch niet op een doodlopende weg.
Leid mij voort op de weg van uw dagen.

Overweging

Soms schrik ik van mezelf, dan weet ik opeens dat ik niet ben zoals ik hoopte dat ik was.
Dan loop ik tegen de lamp, dan schijnt er een ander licht op de mens die ik ben.
En dan ontdek ik dat ideaal en werkelijkheid ver van elkaar af liggen.
Ook al houd ik van mijzelf en heb ik het meestal wel prettig met mezelf.
Dan is er opeens die schok: Wie ben ik? Wie ben ik nu?
Wie is degene die hier en nu rondloopt en mijn naam draagt?

En dat soort ontdekkingen doe ik altijd in contact met anderen,
in een confrontatie of felle ontmoeting eerst met de ander en daarna met mezelf.
Het is net als wakker worden. Op sommige dagen in je leven ziet de wereld er opeens
heel anders uit, mooier, verdrietiger, glashelder en nieuw.
Het is een soort keerpunt in je leven waardoor je van een andere kant naar jezelf kijkt.
Dan moet je je weer op een nieuwe manier verhouden tot  jezelf en je omgeving.
Dat kan een innerlijk proces zijn en ook een proces wat effect
heeft op je uiterlijke verschijning en performance.

Dat laatste noemen we in de homobeweging een coming out,
je komt op een andere manier naar buiten in het leven,
het leven daagt je uit om een andere kant van jezelf te zien en te laten zien,
om soms een andere rol te spelen in het leven. Ken je mij, ken ik mijzelf?
Die veranderingen vinden meestal plaats op de belangrijke momenten in het leven
van een mens zoals bijv. in de pubertijd en jong volwassenheid,
huwelijk, overgang en ouderdom.
Maar voor homo’s, lesbo’s, bisexuelen en transgenders gebeurt dat veel vaker.

Je bent jezelf in alle levensfasen bewust van je anders-zijn en
dat vraagt ook andere stappen, andere keuzes dan de mensen om je heen.
En dat heeft weer invloed op je omgeving, op je ouders, je broers en zusters,
op je vrouw of je man, op je kinderen als die er al zijn. En dat kan grote gevolgen hebben
voor je relaties in familie en vriendenkring. Soms willen mensen je niet meer kennen of hebben
afstand nodig om daarna weer te durven naderen.
Kortom, er ontstaat vaak gedoe, gedoe om jou en je nieuwe zijn.
De veranderingen in mijn leven weet ik nog goed omdat ze ingrijpend
waren voor mij in mijn diepste zelf en in mijn omgeving.

Zomaar een paar herinneringen: In mijn puberteit en jong volwassenheid weet ik nog
dat ik het ene moment er heel vrouwelijk uit wilde zien en het andere moment
in de Italiaanse pakken van mijn broer rondliep.
Of toen mijn moeder overleed, in een tijd waarin je vooral in rust en harmonie bij elkaar wilt zijn
als gezin om afscheid te nemen van een geliefde, moest ik vechten voor een plaatsje
op de rouwkaart van mijn toenmalige vrouwelijke partner en haar beide kinderen
die nog steeds bij mij horen, alle drie en intussen alle vijf,
want er is een schoondochter en kleindochter bijgekomen.
Of bij een nieuwe baan zoals toen ik bij de politie ging werken.
Ik merkte dat het heel belangrijk was voor andere homo’s en lesbo’s,
dat ik als leidinggevende in de top vertelde dat ik lesbisch ben.

Dat brak iets open en legitimeerde in ieder geval
één coming out van een andere politievrouw.
Of nu, nu ik in een stad werk waar veel allochtonen wonen en werken.
Wat is mijn bijdrage aan de emancipatie van jonge Turkse vrouwen en mannen
die ontdekken dat zij houden van een partner van hetzelfde geslacht?
Of mijn eigen verdriet, toen mijn oudste meekind van 37 jaar vertelde dat zij zwanger
wilde worden en het kind alleen gaat opvoeden,
verdriet omdat ík  dat niet heb aangedurfd.
En natuurlijk ben ik ook heel blij voor haar dat zij die keuze
wel heeft gemaakt en dat zij nu 4 maanden zwanger is.

Elke keer moet je kiezen: wie ben ik in deze situatie?
Ken je mij of ken ik mijzelf zo goed dat ik weet wie ik kan zijn.

Ken je mij,  Wie ken je dan? Het lied dat Jan net gezongen heeft, is geschreven
om dichterbij de Eeuwige onze schepper te komen. De voorzichtig en teder beschreven
coming out van God die hier wordt gezongen,
maakt gebruik van de beeldspraak van ons mensen.
Want op een andere manier kunnen we niet over God en mensen spreken.
Wij zijn altijd ons eigen referentiekader en de ander is vaak één groot projectiescherm.
Daarom is het zo heerlijk om in deze roze weken niet  aan conversie te hoeven doen.
Wij zijn de hele dag bezig om het heteroleven wat dominant
is in onze samenleving te vertalen naar ons leven.
Of andersom ons leven neer te zetten in de wereld die anders is als wij.
Dat heb je vaak helemaal niet door omdat het zo gewoon is, maar dat is wel iets wat
je merkt als je bijv een film ziet  met een lesbisch of homopaar in de hoofdrol.

Of als je de verhalen hoort van Diny en René die zoëven over hun leven vertelden ...
Dan is er even het gemak dat het net zo is, als dat je zelf bent, de herkenning
van aspecten of momenten uit je eigen leven, de bevestiging dat jij niet de enige bent
die heeft moeten vechten voor een vrij leven als lesbische vrouw, als homoseksuele man,
als biseksueel, als man die vrouw werd, of vrouw die man wilde zijn of
als travestiet, de man, die het heerlijk vindt om als vrouw gekleed te gaan.
Gisterenavond waren we allemaal bij elkaar in het Huis Verloren op het slotfeest
van de Roze Weken, oud en jong, als ieder mens zo verschillend en toch in de vrijheid
en geborgenheid van mensen die anders zijn hun hele leven lang.

Daarom is het van belang om deze roze weken te houden, om het plezier
en het gemak te mogen ervaren en dat je ook-zo-gewoon bent.
En om de strijd die er nog steeds is te bekrachtigen.
De strijd van jonge mensen die op school gepest worden omdat ze duidelijk anders zijn,
omdat het zonder dat ze iets zeggen, al heel duidelijk is welke partnerkeuze
eigenlijk bij hen past en dat dát niet de gangbare is.
De strijd van docenten zoals onlangs nog de docent
die zonder vorm van overleg of gesprek
ontslagen werd op een vrijgemaakt gereformeerde basisschool.

De strijd van homo’s bij politie en krijgsmacht om
een gewone omgang met elkaar en met collega’s.
Een paar roze weken in het jaar lijkt een druppel op een gloeiende plaat als het
gaat om discriminatie en onrecht, maar het is ook goed dat je niet steeds
alleen gekend wordt als homo, omdat je veel meer bent dan dat.
Dat  we verbinding  hebben met anderen  als het gaat om geloof, liefde en
passie voor kunst, muziek, lekker eten en praten,
toneel e.a. mooie dingen in het leven.

In de Psalm hoorden wij de nabijheid van God bezongen.
De Barmhartige die ons kende voordat wij nog ongeboren waren.
Wat is er heerlijker dan je gekend weten door vrienden of familie,
door mensen die je willen zien zoals je bent.
Want worden we vaak niet beter gekend door een ander dan door onszelf?
En wat heerlijk dat wij ontdekt hebben dat God én op ons lijkt én ook zo anders is,
dat de Eeuwige en Barmhartige zich laat aanspreken als Hem of Haar,
als de eerste en de laatste, als degene die beschermend
nabij is en die licht en donker tegelijk is.

En dat de Enige in ons is en met ons is alle dagen van ons leven.
Dat is een heel ander verhaal over God en homoseksualiteit dan ik hoorde
toen ik jong was. Het was tegennatuurlijk, je kon ervan genezen als je maar veel bad.
Het beeld van God werd bepaald door de heersende heteroseksuele moraal.
Ook dat was een gevecht, om God los te maken van dat burgerfatsoen
dat de kerk toen en helaas soms nu nog-meer-beheerst
dan de ruimhartige liefde van God die ons allen omvat.
De angst voor seksualiteit in de kerk was groot
en dan nog seksualiteit zonder voortplanting!

Het plezier van jezelf en je eigen lichaam en het ontdekken van elkaar,
vrijen met degene die je lief hebt en voor wie je gekozen hebt zeker als het gaat om
mensen van dezelfde sexe, blijft ook nu nog een teer punt.
Ook daarom is het goed dat er een Roze Viering is, om openlijk te breken
met een onderdrukkend verleden en helaas nog heden wat ook kerk heet.
En dan wordt er hier vandaag gezongen:  Ken je mij? Wie ken je dan?
Weet jij mij beter dan ik?? Een God die verbinding legt, die zich wil laten kennen,
die vol tederheid en passie zich laat ontmoeten.

Een mens die zich open en kwetsbaar opstelt om gekend
te worden door de Enige die je binnen mag laten.
Die licht brengt in levens en liefde en warmte uitstraalt als wij uitreiken naar die liefde en naar die warmte.
Een wonderlijk gezongen gesprek met God, waaraan wij ons kunnen spiegelen,
waarin wij beseffen wat vertrouwen werkelijk betekent.
Want als je zo durft te zijn, dan is er liefde, dan is er de ultieme aanraking van God en mens,
van mens en mens, van man met man en vrouw met vrouw.
Dan is het goed hier te zijn en elkaar te zien en te kennen.
Dat kan niet overal, maar hier nu wel,  in de ruimte van Gods liefde.
Amen

Pianomuziek

Delen van licht
(tijdens het delen zingt het Koor Voces Cyriaci)

Lief mens, Als je vraagt of God en mensen je kennen,  als je weet hebt dat je bent geweven
tot dit prachtige mens wat ik nu voor mij zie.
Als God zegt:  Ik ben jouw zuiverste zelf, dan lijken wij op Haar,
dan weten we dat wij mooi zijn, dat wij goed zijn.
Dat wij bijna goddelijk gemaakt zijn.
Dan is er licht en ruimte in je bestaan.
Dan kan het niet meer stuk en dan wil je dat gevoel delen met anderen.

Vandaag willen we dat sterke gevoel delen met elkaar, met alle ho’s en he’s, met je man en
je vrouw, met vaders en moeders, met zusters en broers, met vrienden en vriendinnen,
met leden van de parochies en gemeentes die hier bij ons zijn.
Dat doen we door licht uit te delen, licht om jezelf en om elkaar
nog beter te leren kennen in je eigen stralende zelf.

Straks gaan wij Gerard en Vincent en Kora en ik onze kaars aansteken aan de paaskaars,
teken van opstanding en leven en wij delen vooraan in de kerk het licht
uit aan ieder die zelf het licht wil aansteken.

Je steekt zelf je licht aan om op elk moment in je leven je dit te herinneren.
Dat je je eigen licht zelf aan kan steken, aan het licht dat in de wereld al is.
Aan het licht in je eigen hart en geest. Aan de mensen die licht voor jou betekenen.
En als je het licht niet meer ziet in je leven, als het even te donker is in jezelf en om je heen.
Dan vraag je om licht, om het licht van de Enige die altijd bij je is, om het licht van
je beste vriend of vriendin die het jou graag zal willen geven.
Kom en deel van het licht in de wereld, want er is genoeg.    

Bij het uitdelen van licht werd gezegd:
'Ik wens je licht en liefde toe!' 

Lied
Die mij droeg op adelaarsvleugels
H.Oosterhuis/T.Löwenthal

Die mij droeg op adelaarsvleugels,
die mij hebt geworpen in de ruimte,
en als ik krijsend viel
mij ondervangen met uw wieken
en weer opgegooid
totdat ik vliegen kon op eigen kracht.

Gebeden
Dank u wel God, dat u ons kent.. beter dan wie ook,
beter dan we onszelf vaak kennen.
Dank u wel dat we op die grond mogen staan.

HEER, onze God, wij danken u
Voor de niet aflatende trouw van uw liefde,
Die ons wenkt en lonkt en roept
Op de weg naar uw toekomst,
Uw koninkrijk.

Wij danken u voor de bevrijding
Van kramp en krampachtigheid,
Voor uw zachtheid
Die onze verharding te kijk zet,
Voor de warmte van uw ruime hart
Die ons zwart-witte denken doet verdampen.

Voor verhalen danken wij,
Die onze definities ontwapenen,
Die menslievendheid bovenbrengen,
Die mensen ontcijferen:
Ieder een verhaal door uw Geest geschreven.

Zo bidden we samen:

En we bidden voor de momenten dat we niet vast staan,
dat we twijfelen, aan onszelf, aan anderen, aan U.
Voor de momenten dat we verlangen naar een mens
die onze tranen ziet, naar iemand die kan luisteren.
Die niet vluchtig vraagt Alles goed? , maar echt wil weten hoe het gaat.

Voor de momenten waarop we voelen dat we niet van steen zijn,
maar o zo kwetsbaar.
Wanneer harde uitspraken of gemene praatjes ons raken,
of vooroordelen maar blijven bestaan.
We danken u voor mensen die letten op wat ze zeggen,
die weten dat woorden pijn kunnen doen, of als een bom inslaan.
Blij zijn we met mensen die aanvoelen dat er iets gebeurd is,
dat ons raakt. Die een arm om ons heen slaan.

Zo bidden we samen:

Gezegend Gij om dagen van morgen,
toekomst die wij verwachten,
om ieder nieuw begin,
om ieder sprankje hoop in onze harten.
Zo bidden wij U
met al uw joodse mensen die uw Thora betrachten,
met al uw moslimmensen die U aanbidden, Barmhartige,
met al uw christenmensen die U herkennen
in Jezus van Nazaret.
Zo gaan wij tot U…

Heer hoor ons bidden, laat komen uw Rijk

Laten we in ons gebed denken aan de ouders en familieleden van wie homosexueel of lesbisch is.
Bij alle blijdschap om het geschenk van iedere persoon zullen zij ook moeten verwerken
en leren waarderen dat de variatie in de menselijke geaardheid groter
is dan zij misschien vroeger gedacht hebben.
Dat ze met ons opkomen voor gelijkwaardigheid. Laat ons Gode bidden.....

Heer hoor ons bidden…

Wij bidden voor onze wereld, voor wat ons daarin zorgen baart, het leven van ieder voor zich,
het pakken wat je krijgen kan.
Voor het verdriet en de pijn, die mensen elkaar aandoen,
Voor het geweld dat gedaan wordt op zoveel plekken op onze aarde
Voor het leven alsof na ons de zondvloed zal komen.
U bidden we om gevoeligheid, zorgvuldigheid, bescheidenheid,
om leven en samen leven mogelijk te maken.

Voorbede van Kora van Eikeren

HEER, onze God, wij danken u
Voor de niet aflatende trouw van uw liefde,
Die ons wenkt en lonkt en roept
Op de weg naar uw toekomst,
Uw koninkrijk.

Wij danken u voor de bevrijding
Van kramp en krampachtigheid,
Voor uw zachtheid
Die onze verharding te kijk zet,
Voor de warmte van uw ruime hart
Die ons zwart-witte denken doet verdampen.

Voor verhalen danken wij,
Die onze definities ontwapenen,
Die menslievendheid bovenbrengen,
Die mensen ontcijferen:
Ieder een verhaal door uw Geest geschreven.

Bidden we samen

Heer hoor ons bidden.
Bidden we in de stilte ons persoonlijk gebed
Heer hoor ons bidden
Zeggen we samen Onze Vader …

Collecte
De collecte is ten bate van Stichting Roze Netwerk NHN,
die zorg draagt voor alle roze mensen in West-Friesland:
jongeren, senioren en ouders met hun roze kinderen. 

Koor Voces Cyriaci

Zegenbede
Gerard Weel

'Bij ons in Hoorn Noord woont al jaren een bij iedereen bekende man
van wie haast iedereen wel weet dat hij homo is.
Dat heeft hij volgens mij ook nooit onder stoelen of banken gestoken:
hij gaat er vrij en humoristisch mee om. Wij en hij vinden dat het helemaal bij hem past.
Hij fietst haast elke dag vrolijk en vriendelijk door de wijk. Laatst kwam ik hem weer tegen:
we moesten beiden wachten voor de spoorbomen.
Ik zei: 'Ik zie je vaak gaan maar zelden komen!'.
'Klopt!' zei hij, 'vroeger kwam ik veel bij jullie in de kerk,
maar op een keer zei iemand bij het koffiedrinken na de viering:
'Jij hoort eigenlijk niet bij ons!'. Ik ben daarna maar niet meer gekomen.
'Ik keek hem aan, deed een stap dichter naar hem toe, legde mijn hand op zijn schouder,
keek hem recht in de ogen en zei met nadruk op ieder woord: 'Jij hoort wel bij ons!'.
En toen gingen de spoorbomen open.
Laten we ook hier onze hand leggen op de schouder van wie naast
ons staat en meedoen met de zegen.'

Slotlied
J.van Opbergen / Beethoven

Wie moet zwijgen zal gaan spreken,
boventoon zal ondergaan,
armen zullen breeduit lachen,
rijken leeg en schuldig staan.
Tronen, banken, macht en statie,
grof geschut, dwingelandij,
winst uit nood, eer over lijken,
al die dingen gaan voorbij.

Blinden zien en doven horen,
stommen spreken, lammen gaan,
mens voor mens komt God ons tegen
en hij mag voorgoed bestaan.
Niemand ziet z’n levenseinde
als bedreiging van het lot,
ieder weet zich, dood of levend,
onaantastbaar kind van God.

Wie zich met zijn eigen leven
overgeeft aan deze droom,
die zal mensen tegenkomen,
last en lijden, tegenstroom.
Die zal leven, klein, verborgen,
solidair en zonder grens.
Die zal, weerloos, ooit nog worden:
zuster, broeder, toekomstmens!

Einde viering

De leden van de werkgroep 'Roze Oecumenische Viering'
tijdens de Roze Weken West-Friesland:
Marina Slot - Ada Prins - Kora van Eikeren - Vincent Veenstra
Gerard Weel - Tineke van Lente-Griffioen - Leny Provoost